Dlaczego dawno nie pisałam? Nie wiem, miałam kryzys? Być może. Ostatni wpis był radosny, optymistyczny, dotyczył narodzin mojego wnuka. Ogromne szczęście! Ale zaraz po tym szczęśliwym wydarzeniu nastąpił szereg przykrych. Nie miałam po prostu siły o nich pisać. W zasadzie, z jednej strony nie mogę się doczekać końca roku, bo jeszcze nigdy w życiu nie pożegnałam tylu krewnych,  przyjaciół i znajomych jak w tym, 2018 roku. Widać tam na górze wystąpił deficyt dobrych dusz... Tegoroczne święto zmarłych miało dla mnie szczególny charakter.

Uczestniczyłam w wielu ceremoniach pogrzebowych. I bez względu na ich charakter, a były i świeckie i katolickie, każda zmuszała do refleksji nad kruchością życia. Bo co tak naprawdę pozostaje po człowieku? Garstka prochu, taki trochę większy słoik po ogórkach... Ale tyle zostaje po cielesnej powłoce. Po człowieku zostaje znacznie więcej. Przekonałam się o tym odwiedzając groby bliskich. Przecież nad każdą mogiłą zatrzymywaliśmy się trochę dłużej i wspominali tych, którzy odeszli. Wnuczka pytała o każdą osobę, a ja jej opowiadałam anegdotki i rodzinne historyjki. Bo rzeczywiście ciał już nie ma, został jedynie proch. Ale przecież oni wszyscy żyją w naszej pamięci. Wisława Szymborska napisała takie słowa:Umarłych wieczność dotąd trwa, dokąd pamięcią się im płaci. A inne słowa nieznanego mi autora brzmią:Lecz oni ciągle żywi, nadal wytrwale są wśród nas, ich dusze przy nas pozostały, tylko ich ciała zabrał czas.

Tak, przyszedł czas zadumy, refleksji, wspomnień...

Niedługo radosne święta Bożego Narodzenia. A ja tak bardzo ich się obawiam. Będą inne... puste miejsce przy stole nabierze nowego znaczenia.

Pomyślałam sobie, czy kiedy przyjdzie mój czas coś wartościowego po mnie pozostanie? Ile miejsca zajmę w pamięci żywych? Nie jestem słynnym sportowcem ani znanym celebrytą. Nie napiszą o mnie w książkach. Więc co zostanie? 

Babcia powtarzała: żyj tak, żeby nikt przez ciebie nie płakał! Staram się ze wszystkich sił. Staram się z sensem wykorzystać każdy dzień...