Kiedy zaczynałam pisać swój pierwszy pamiętnik miałam jakieś dziesięć lat. Ludzi w moim obecnym wieku postrzegałam jako takich, którzy stoją już nad grobem. 46 lat, toż to już schyłek życia, ciepłe kapcie, druty i bujany fotel. Jak to poglądy się zmieniają wraz z upływającym czasem. Nie powiem, że nie lubię ciepłych kapci. Lubię, ale poza nimi mam wiele zajęć, zainteresowań i jeszcze całkiem sprawnie się poruszam. A jak pomyślę, że do emerytury pozostało mi całkiem dużo lat, to czuję się wręcz jak młodzieniaszek :)
Kiedy kobieta staje się dojrzała ??? Rozważania nad wiekiem dopadają mnie zawsze przed urodzinami. Ta data niezmiennie od lat stanowi jakąś granicę. Nie potrafię określić na czym owa granica polega i co oznacza. Tak sobie smęcę. Pomyślałam niedawno, że osiągnęłam wiek balzakowski i rubensowskie kształty, czyli pełnię dojrzałości... ale dzisiaj uzmysłowiłam sobie, że wiek balzakowski już dawno przekroczyłam ( rubensowskie krągłości nadal mi się kształtują), więc co? mam już z górki?
Zaletą przekroczenia czterdziestki ( o zgrozo, ja mam już bliżej do pięćdziesiątki niż czterdziestki!!! ) jest swoboda wypowiedzi w wielu dziedzinach życia. Poglądy na wiele spraw mam jasno określone, potrafię mądrze poukładać priorytety, cieszyć się drobiazgami. Bo właśnie z drobiazgów składa się nasze życie. Oczywiście mam również troski, zmartwienia, okresy bezradności. Przechodzę delikatne stany depresyjne, bywam zniechęcona do wszelkiego działania...
Ten nieszczęsny czas "przedurodzinowy"
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz